II Ogólnopolską Konferencję EMDR we Wrocławiu „W drodze do integracji. O procesach zdrowienia w terapii EMDR” poprzedzał m.in. warsztat Susan Darker-Smith poświęcony pracy z żalem, żałobą i stratą.

Prowadząca pokazywała, że strata to znacznie więcej niż śmierć bliskiej osoby: może dotyczyć zdrowia, sprawności, związku, bezpieczeństwa, ważnej relacji, dotychczasowej tożsamości albo przyszłości, którą człowiek wcześniej sobie wyobrażał.

Dużo miejsca poświęciła temu, co może komplikować adaptację do straty: traumatycznym wspomnieniom, poczuciu winy i odpowiedzialności, brakowi pożegnania, sprzecznym emocjom czy obawie, że zmniejszenie cierpienia będzie oznaczało osłabienie więzi lub zapomnienie o bliskiej osobie. W pracy EMDR można koncentrować się właśnie na tych doświadczeniach i blokadach. Ważnym wątkiem było również to, że zmniejszenie cierpienia nie musi oznaczać osłabienia więzi – ból może słabnąć, podczas gdy pamięć i znaczenie relacji pozostają.

Warsztat obejmował szeroki repertuar strategii i technik pracy: standardowe przetwarzanie EMDR, wplecenia, pracę z narracjami, ze sprzecznymi emocjami, stratą trwającą w czasie oraz brakiem domknięcia. Szczególnie interesujące było postscriptum – dodatkowe wyobrażone wplecenie rozwijające się w formie dialogu z utraconą osobą, wykorzystywane m.in. wtedy, gdy pozostały niewypowiedziane słowa, brak pożegnania czy poczucie winy. Kluczowe jest w nim nie tylko to, co klient chciałby powiedzieć, lecz także jak w jego wyobraźni reaguje i co odpowiada druga osoba.

To bardzo ciekawa technika pracy z relacyjnym wymiarem straty i tym, co w ważnej relacji pozostało niedokończone.

Więcej o zastosowaniu EMDR w pracy z żałobą i stratą można przeczytać w dwóch publikacjach dostępnych po polsku: Rogera M. Solomona „Terapia EMDR w pracy z żałobą i przeżywaniem straty. Transformacja więzi ze zmarłą bliską osobą” oraz Antonio Onofriego i Cecilii La Rosy „Żałoba. Psychoterapia poznawczo-ewolucjonistyczna i EMDR”.