Szkolenie z dr Elisą Farettą dotyczyło integracyjnego zastosowania EMDR w pracy z pacjentami, u których objawy somatyczne pozostają w związku z traumą i przewlekłym stresem.

W podejściu tym zaburzenia psychosomatyczne rozumiane są jako realne objawy fizyczne, w których czynniki psychologiczne – zwłaszcza nieprzetworzone doświadczenia – wpływają na funkcjonowanie organizmu. Ciało i układ nerwowy reagują na przeciążenie emocjonalne poprzez utrwalone wzorce pobudzenia, napięcia i bólu.

Model AIP (Adaptive Information Processing), stanowiący podstawę EMDR, zakłada, że doświadczenia takie jak hospitalizacja, wstyd związany z ciałem, opresyjne relacje czy nagła diagnoza medyczna mogą zostać zapisane w sposób nieadaptacyjny. W późniejszym okresie życia aktualne stresory – zaostrzenie objawów, kontakt z lekarzem, konflikt interpersonalny – mogą aktywować te same sieci pamięciowe, nasilając objawy somatyczne.

W pracy terapeutycznej EMDR obejmuje:

• pogłębioną konceptualizację historii choroby w kontekście wcześniejszych doświadczeń,
• stabilizację i monitorowanie poziomu pobudzenia,
• wykorzystanie sygnałów z ciała jako punktu wyjścia do budowania targetów,
• przetwarzanie wspomnień związanych zarówno z początkiem objawów, jak i wcześniejszymi doświadczeniami traumatycznymi,
• pracę nad aktualnymi triggerami i scenariuszem przyszłości.

Podkreślano również znaczenie uważnego śledzenia reakcji somatycznych w trakcie sesji oraz roli terapeuty jako regulatora afektywnego w momentach intensywnego pobudzenia.

EMDR w zaburzeniach psychosomatycznych nie sprowadza objawu do „psychiki”, lecz traktuje go jako element złożonej sieci obejmującej doświadczenie, emocje, przekonania i zapis somatyczny. Celem pracy jest reintegracja tych poziomów oraz wsparcie bardziej adaptacyjnego funkcjonowania psychofizycznego.