Dla wielu z nas słowo „mama” niesie miłość, bezpieczeństwo, wdzięczność.
Dla innych – smutek, żal, pustkę.
A czasem wszystkie te uczucia naraz – splątane w jednym wspomnieniu, emocji zapisanej w ciele i układzie nerwowym.

Matka to pierwsza figura przywiązania.
To z nią (lub jej brakiem) wiąże się nasza pierwotna umiejętność regulowania emocji, odczuwania bliskości i tworzenia bezpiecznych więzi.
Z perspektywy teorii przywiązania, jakość tej relacji wpływa na to, jak w dorosłości postrzegamy siebie, innych i relacje.

W psychoterapii – czy to w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT), terapii schematów, czy EMDR – często wracamy do dzieciństwa.
Nie po to, by je rozpamiętywać, ale by rozpoznać, jak te doświadczenia wciąż „żyją” w naszym wewnętrznym dialogu, przekonaniach i reakcjach ciała.
Co mówiono nam wtedy – i czy dziś sami nie powtarzamy tych słów wewnętrznym głosem, tym samym tonem?

Dzień Matki to dobry moment, by się zatrzymać i zapytać siebie:
– Jakie uczucia budzi we mnie słowo „matka”?
– Jak reaguje na nie moje ciało?
– Jakie wspomnienia lub zdania wracają?

Uwaga!
Jeśli Twoja relacja z matką była bardzo trudna, przeżywasz aktualnie silne emocje, masz doświadczenie traumy, zaburzeń psychicznych lub jesteś w kryzysie – rozważ wykonanie ćwiczenia które znajduje się niżej tylko w obecności terapeuty, specjalisty lub bliskiej, zaufanej osoby.
To ćwiczenie nie zastępuje psychoterapii. Jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia – poszukaj pomocy u specjalisty.

Ważne:
Jeśli podczas ćwiczenia pojawią się bardzo silne lub trudne emocje – pozwól sobie przerwać.
Czasem samo zauważenie emocji jest już aktem troski.
Jeśli potrzebujesz wsparcia, możesz skorzystać z pomocy specjalisty.
W sytuacji kryzysowej – możesz zadzwonić na Telefon Zaufania 116 123 (dorośli) lub 116 111 (dzieci i młodzież).

Ćwiczenie, które może być pierwszym krokiem w stronę troski o siebie:
Spróbuj krótkiego ćwiczenia, inspirowanego terapią schematów, EMDR i praktyką współczucia wobec siebie:
1. Zamknij oczy.
2. Przypomnij sobie siebie jako dziecko – jedną scenę, jedno spojrzenie, emocję…
3. Zauważ, czego wtedy potrzebowałeś: bezpieczeństwa? ciepła? kogoś, kto powie: „jesteś ważny”?
4. Teraz – jako dorosły Ty – powiedz do tego dziecka jedno wspierające zdanie.
To może być:
„Nie musisz zasługiwać na miłość – już jesteś jej wart.”
„Widzę Cię. I jestem przy Tobie.”
„To nie była Twoja wina.”
„Masz prawo czuć to, co czujesz.”

Tego rodzaju ćwiczenia – poprzez bezpieczne przywołanie trudnych wspomnień i wprowadzenie nowego, wspierającego elementu – mogą pomagać nadawać starym przeżyciom nowe znaczenie.
Nie zmieniamy faktów z przeszłości, ale możemy wpłynąć na to, jak nasze ciało i umysł przechowują te wspomnienia.
Niektóre współczesne modele terapeutyczne opisują taki proces jako „rekonsolidację pamięci” – czyli modyfikację utrwalonych wspomnień pod wpływem nowego doświadczenia. Choć mechanizmy tej zmiany są nadal badane, coraz więcej dowodów wskazuje, że jest możliwa realna transformacja emocjonalnego śladu dawnych zdarzeń.

Zaopiekuj się dziś sobą. Tak, jak kiedyś tego potrzebowałeś.
Nie chodzi o jeden gest.
Chodzi o to, by zacząć mówić do siebie z większą łagodnością, w bardziej wspierający sposób. Codziennie, po trochu.
Pamiętaj – prawdziwa zmiana wymaga czasu i powtarzalności, a każdy ma swoje tempo.

A Ty – co powiedziałbyś swojemu wewnętrznemu dziecku dziś, w Dzień Matki?